Armenië

Armenia · Geplaatst: 12 Jul. 2007 20:38 Onderwerp: Armenië

Geschiedenis van Armenië

Armenië was een regionaal rijk met een rijke cultuur die naar de jaren van de eerste eeuw teruggaat, in de periode waar het alle landen tussen de Zwarte Zee en Kaspische Zee omvatte. In 301 was Armenië de eerste formele staat die het christendom aannam als officiële staatsgodsdienst, twaalf jaar voor Rome. Het werd geregeerd door verschillende dynastieën. Maar na veroverd te zijn door Byzantijnen, Arabieren, Turken en Mongolen, was Armenië wezenlijk verzwakt. In 1454 verdeelden het Ottomaanse Rijk en Perzië Armenië onder elkaar.

In 1828, na de Tweede Russisch-Iraanse oorlog werd Perzisch Armenië in het Russische Rijk opgenomen.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog kwamen Armeniërs die in het Ottomaanse Rijk leefden, in opstand. Hierna vond de Armeense Genocide plaats (1915-1916) waarbij enkele honderdduizenden tot misschien wel 1, 5 miljoen Armeniërs gedood werden.

Na een korte onafhankelijkheid na de Eerste Wereldoorlog verklaarde Armenië zich onafhankelijk op 28 mei 1918. President Woodrow Wilson van de Verenigde Staten probeerde het Amerikaans Congres ervan te overtuigen dat de VS Armenië moest besturen als mandaatgebied, wat mislukte. Op 10 augustus van dat jaar tekende Armenië het Verdrag van Sèvres, dat door westerse mogendheden ook aan de Turken werd opgelegd. Dat verdrag was als onacceptabel afgedaan door de inmiddels nieuwe Turkse regering, onder leiding van Mustafa Kemal Atatürk. Een jaar later begonnen de Turken, onder Atatürk, aan een bevrijdingsoorlog.

In december 1922 was Armenië een van de stichters van de Sovjet-Unie.

Armeense leiders bleven verdiept in een lang conflict met Azerbeidzjan over Nagorno-Karabach, een hoofdzakelijk Armeens bevolkte enclave van het Sovjet-Azerbeidzjan. Armenië en Azerbeidzjan begonnen in 1988 een oorlog over de enclave; de strijd escaleerde nadat beide landen in 1991 onafhankelijk waren geworden van de Sovjet-Unie. In mei 1994, toen eindelijk een staakt-het-vuren tot stand kwam bezetten Armeense machten niet alleen Nagorno-Karabach maar ook een beduidend gedeelte van Azerbeidzjan. Hierbij vonden meer dan 25.000 Azeri's de dood en vluchten er meer dan een miljoen. Tot op heden bezet Armenië nog 16% van het Azerbaidzjaans grondgebied, waaronder Nagorno-Karabach.

In 2001 trad Armenië toe tot de Raad van Europa.

Armenia · Geplaatst: 12 Jul. 2007 20:43 Onderwerp: Armenië

Armeense genocide

Lijken van gedode ArmeniërsDe Armeense Genocide (soms aangeduid als Armeense kwestie) is de naam voor de moorden op honderdduizenden tot meer dan een miljoen Armeniërs, die gepleegd werden in het Ottomaanse Rijk ten tijde van het regime van de Jonge Turken.

Westerse historici, alsmede verschillende Turkse historici, onder andere Taner Akçam, Fatma Muge Gocek en Halil Berktay, zijn het over het algemeen eens dat een genocide plaatsvond. Turkse en andere wetenschappers, waaronder historici die gespecialiseerd zijn in de geschiedenis van Ottomaanse Rijk zoals Bernard Lewis, Justin McCarthy en Gilles Veinstein, houden het bij een deportatie van Armeniërs, waarbij nog vaak een etnische zuivering wordt erkend. Turkije ontkent de genocide formeel en zet zich internationaal in de erkenning ervan tegen te houden. Een aantal wetenschappers stelt dat te weinig bewijs is gevonden om definitieve conclusies te trekken. De internationale discussie richt zich vooral op wat precies genocide is en wie in deze bepaalt dat dat hier daadwerkelijk het geval was.

Armenia · Geplaatst: 12 Jul. 2007 21:00 Onderwerp: Armenië

Achtergrond
Sinds 1454 maakte Armenië deel uit van het Ottomaanse Rijk. Dit rijk raakte in de loop van de achttiende en negentiende eeuw langzaam in verval. In de verschillende Russisch-Turkse oorlogen had het rijk steeds meer terrein verloren aan Rusland. Ook in het Middellandse Zeegebied verloor het rijk gebieden en invloed. Sinds het Verdrag van Küçük Kaynarca van 1774 stonden de Armeens orthodoxe christenen in het Ottomaanse Rijk onder bescherming van Rusland.

Eind negentiende eeuw was het rijk sterk beïnvloed door Westerse ideeën over nationalisme en patriottisme. Deze ideeën ondermijnden de structuur van millets, de verschillende geloofsgemeenschappen, van het Ottomaanse rijk. [1] Op de Balkan vochten de verschillende christelijke groeperingen voor hun onafhankelijkheid en na de onafhankelijkheid van Bulgarije (1878) werd het duidelijk dat wellicht ook voor de Armeniërs onafhankelijkheid mogelijk was. De overwegend Armeens-orthodoxe Armeniërs kwamen in opstand tegen de islamitische Ottomanen, mede door ophitsing van de kant van Rusland. Bij pogroms, die plaats vonden met oogluikende toelating of misschien zelfs aanmoediging door sultan Abdul Hamid II, werden tussen 1893 en 1895 vele tienduizenden Armeniërs vermoord. Honderdduizenden Armeniërs vluchtten in de jaren daarop naar het buitenland, waardoor de Armeense diaspora verder toenam.

Naast buitenlandse bemoeienis woedde er ook voortdurend een binnenlandse machtsstrijd. In 1908 greep in Turkije de Jong-Turkse revolutie met een machtsovername plaats door de Unionisten of Jonge Turken. In 1913 pleegde de extremistische vleugel van de Unionisten een nieuwe staatsgreep. Een triumviraat, bestaande uit de officieren Talaat Pasja, Enver Pasja en Djemal Pasja vestigde een repressieve dictatuur, gestoeld op een agressief Turks nationalisme. De machtsovername van 1908 werd aanvankelijk door de Armeniërs gesteund. Spoedig bleek echter dat in het nieuwe Turkije, dat de Jong-Turken voor ogen stond, voor de Armeniërs geen plaats was. De Jong-Turken droomden van een groot aaneengesloten Turks rijk, dat zich uitstrekte van de Balkan tot Centraal-Azië, waarin alle Turkssprekende volkeren verenigd zouden zijn. In deze beweging, pan-Turkisme geheten, was geen plaats voor de Armeniërs en andere niet-Turkse volkeren. De Armeniërs die immers geografisch precies tussen de verschillende Turkse broedervolkeren in leefden, vormden opeens de voornaamste belemmering voor dit pan-Turkisme.

Het is dit samengaan van buitenlandse inmenging en intense binnenlandse machtsstrijd, aangewakkerd door een extreem-nationalistische ideologie, die de Armeniërs uiteindelijk de das hebben omgedaan.

Uitbreken Eerste Wereldoorlog
Tijdens de Eerste Wereldoorlog koos het Ottomaanse Rijk de kant van de Centrale Mogendheden (Duitsland, Oostenrijk-Hongarije en Bulgarije) waardoor het in oorlog raakte met de Entente (Rusland, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk).

De Armeniërs wensten hun onafhankelijkheid te verwerven tijdens de Eerste Wereldoorlog. Armeense leiders sloten daartoe verdragen met de Britten en de Russen. Deze verdragen hielden in dat uit de oostelijke Ottomaanse provincies een onafhankelijk Armenië zou worden gevormd.

Armeense soldaten in de frontlinie tegen het Ottomaanse RijkRondom de frontlinie in Oost-Anatolië woonden veel Armeniërs en een deel van Armenië viel al geruime tijd onder Russisch bestuur. Het Russische leger had in 1915 in totaal zeven Armeense vrijwilligersbrigades en vocht er de Kaukasuscampagne uit met de Ottomanen.

Daarnaast waren verschillende Armeense guerrillaorganisaties actief. Ook kwamen verschillende groepen Armeniërs in opstand tijdens de Armeense Revolutie, onder andere in de steden Van en Zeytun (Süleymanli).
Historici zijn van mening dat paniek een niet te onderschatten directe drijfveer vormde voor de daders van de genocide. Bronvermelding gewenst In het voorjaar 1915 zat het Ottomaanse Rijk in de tang:

In het westen startte een offensief van de Geallieerden bij de Dardanellen om een toegang tot de Bosporus te verwerven.
In het oosten liep in januari een Ottomaanse aanval tegen de Russen bij Sarikamisj (Oost-Anatolië) op een volledige nederlaag uit.
De Britten rukten daarbij op naar Bagdad.
Het besluit tot het massaal verplaatsen van Armeniërs nam men in deze benarde omstandigheden. Het moest een snelle, grondige en "definitieve oplossing" forceren. De directe aanleiding tot het bevel was een opstand onder de Armeniërs in april 1915 in de oostelijk gelegen stad Van.

De genocide
Op 24 april 1915 werden honderden tot enkele duizenden leden van de Armeense elite zonder enkele vorm van proces vermoord in Constantinopel (Istanboel). Deze dag wordt nog altijd herdacht door de Armeniërs als het begin van de volkerenmoord.

Hierna besloot het Ottomaans regime officieel alle Armeniërs te deporteren naar de zuidelijke provincie Syrië, dat toen nog deel uitmaakte van het Ottomaanse Rijk. De deportatie had echter in wezen geen bestemming, maar was in eerste instantie georganiseerd richting de stad Aleppo in het huidige Syrië en van daar uit naar de Der el-Zor-woestijn. Er werden waarschijnlijk 25 grote concentratiekampen opgezet onder de leiding van de rechterhand van Talaat Pasja, Sükrü Kaya, waarvan de meeste lagen op de huidige Syrische en Iraakse grenzen en waarvan sommige alleen dienden als doorvoerkampen. Het grootste deel van de kampbewaarders bestond uit Armenen.

Bepaalde categorieën Armeniërs werden vrijgesteld van deportatie: katholieken, protestanten, spoorwegarbeiders en leden van de krijgsmacht werden niet gedeporteerd. Ook uit Istanboel en Izmir werden geen Armeniërs gedeporteerd.

Er was niet gezorgd voor eten of drinken voor de Armeniërs tijdens de tochten van de verschillende delen van het land naar Syrië. Volgens ooggetuigen en historische documenten bezweken Armenen op de marsen naar het hedendaagse Syrië aan dorst, honger of werden doodgeranseld of -geschoten door de begeleidende Turkse gendarmerie. Voorts werden Armeense vrouwen en meisjes onderweg regelmatig verkracht. Andere Armeniërs, volgens de Britse historicus Martin Gilbert de meerderheid van de slachtoffers, werden in of nabij hun woonplaatsen vermoord. [4] Niet het Turkse leger maar de door Behaeddin Shakir opgezette "Speciale Organisatie" - een militie binnen de Osmaanse regeringspartij - had in die massaslachtingen een centrale rol. Deze laatste bestond uit onder meer Koerdische stammen en vrijgelaten misdadigers die onder direct gezag van de partij stonden.

Volgens Akçam in zijn boek "A Shameful Act", werden deze milities gestationeerd langs de deportatieroute met het enige doel zo veel mogelijk Armeniërs om te brengen. De plaatselijke bevolking, alzo betrokken in het complot, werd daarnaast aangemoedigd om de woningen van de gedeporteerden te plunderen. Daarbij stond op helpen onderduiken van Armeniërs de dood met de strop. Plaatselijke gezagdragers en de moslimbevolking steunden allerminst unaniem de omstreden beslissing van het driemanschap.

Samenvatting van de gebeurtenissen van 1915
januari: Het Ottomaanse leger lijdt bij Sarikamisj een zware nederlaag tegen de Russen
februari: Brits offensief bij Gallipoli om de toegang tot de Bosporus te verwerven.
april: Armeense opstand in Van. Het bevel tot deportatie wordt gegeven van Armeniërs uit de oostelijk gelegen provincies. Op 24 april wordt een groot deel van de Armeense elite in Istanboel opgepakt, weggevoerd of vermoord.
mei: De Britse, Franse en Russische regeringen waarschuwen dat ze de Ottomaanse leiders persoonlijk verantwoordelijk zullen stellen voor de bloedbaden
zomer 1915: start van deportaties en moordpartijen van Armeniërs in de binnenlanden en aan de Middellandse-Zeekust.
september: uitvaardiging wet voor de onteigening van de bezittingen van de weggevoerden.

Na afloop van de Eerste Wereldoorlog
Na de wapenstilstand van 1918 en het aftreden van Talaat Pasjas regering stelden de nieuwe Turkse machthebbers een militaire rechtbank in om de daders te bestraffen. De hoofdverdachten: Talaat, Enver en Djelal waren echter al naar Duitsland gevlucht. Talaat en Djemal werden later door Armeense activisten vermoord; Envar stierf tijdens nieuwe militaire avonturen in Centraal-Azië.

In mei 1918 werd het onafhankelijke Armenië gesticht. Dit rijk vocht aan de zijde van de geallieerden. De noordoostelijke provincies van het Ottomaanse Rijk werden aan Armenië toegevoegd.

In 1920 vocht Armenië met Turkije de Turks-Armeense Oorlog uit. De Ottomanen zagen de samenwerking van de Armeniërs op Ottomaans grondgebied als verraad, te meer omdat ze eerst hadden verklaard neutraal te blijven in de oorlog. Met de overgave van de Ottomanen werden de grenzen van het nieuwe Armenië bekrachtigd in het Verdrag van Sèvres van 1920. Daar dit verdrag feitelijk het einde van een Turkse staat op Anatolië inhield [5] werd het door de Turken niet geaccepteerd. Westelijk deel Anatolië werd aan de Grieken gegeven, zuidelijke delen kwamen onder Italiaans, Brits en Frans controle. Onder leiding van Mustafa Kemal Pasja werd daarom strijd gevoerd om de heerschappij over Anatolië. Zowel de Grieken als de andere koloniale bezetters werden verslagen. In het Verdrag van Lausanne (1923) werd de Turkse souvereniteit over geheel Anatolië door andere staten erkend. Dit leidde tot de stichting van de Turkse republiek en de afschaffing van het sultanaat.

Aantal slachtoffers
Het aantal slachtoffers is nooit officieel vastgesteld. De historici zijn hierover nog steeds verdeeld. Het belangrijkste verschil zit tussen Turkse geschiedkundigen enerzijds en Armeense en westerse geschiedkundigen anderzijds. De meeste Turkse historici houden het op 200.000 tot 500.000 slachtoffers (zie onder), Armeense en westerse historici spreken van 600.000 tot anderhalf miljoen slachtoffers.

De Amerikaanse historicus Bernard Lewis houdt het op 'vele honderdduizenden tot misschien wel een miljoen' slachtoffers.[6] Volgens de Britse historicus Martin Gilbert ligt het aantal slachtoffers rond het miljoen, waarvan 600.000 vermoord in bloedbaden in Anatolië en 400.000 door geweld en hongersterfte tijdens deportaties naar woestijnen in tegenwoordig Syrië en Irak. Nog 200.000 Armenen werden verplicht zich te bekeren tot de islam. [7] De Britse historicus Peter Mansfield schat het aantal slachtoffers op één-en-een-kwart miljoen tot anderhalf miljoen. [8] De Nederlandse wetenschapper Erik-Jan Zürcher houdt het op 600.000 tot 800.000 slachtoffers. [9] Ton Zwaan schat het aantal op 800.000 tot 1 miljoen [10] De Amerikaanse politicoloog Rudolph J. Rummel heeft berekend dat tussen 1900 en 1924 circa 1, 8 miljoen Armeniërs zijn gedood.

Aandacht voor de volkerenmoord
De wereld had maar weinig aandacht voor de genocide. Dit kwam hoogstwaarschijnlijk doordat er weinig berichtgeving uit het Ottomaanse Rijk naar buiten kwam en omdat de verschrikkingen van de loopgraven aan het westelijke front de overhand hadden in de kranten. Uitzonderingen op de geringe aandacht die toentertijd aan de genocide werd besteed waren de beschrijvingen van de Amerikaanse krant New York Times en de toenmalige Amerikaanse ambassadeur in Istanboel, Henry Morgenthau Sr. Talaat Pasha reageerde op de protesten van de Amerikaanse ambassadeur met de woorden: Je bent een Jood, deze mensen zijn christenen... Waarom kan je ons niet laten doen met deze christenen wat wij wensen? Bronvermelding gewenst

Veel later zou Adolf Hitler verklaren: Het doel van de oorlog is niet de linies te herdefiniëren, maar de vijand fysiek te vernietigen. Door deze methode zullen wij de vitale levensruimte verkrijgen die wij nodig hebben. Wie spreekt vandaag nog over het bloedbad onder de Armenen?

Andere tragedies in het Ottomaanse Rijk tijdens de Eerste Wereldoorlog
Veel minder bekend dan de Armeense genocide is dat in dezelfde tijd nog andere tragedies plaatsvonden:

Er werden vermoedelijk zo'n 275.000 Assyriërs vermoord in de zogenoemde Assyrische genocide. Bronvermelding gewenst
In wat nu Syrië is, stierven een derde tot een half miljoen Arabieren aan de hongersnood.
Vermoedelijk stierven zo'n 30.000 Koerden. Bronvermelding gewenst
Er stierven tienduizenden Turken in door Rusland gecontroleerd gebied.Bronvermelding gewenst
Er stierven vermoedelijk 300.000 Pontische Grieken in de Ottomaanse provincies aan de Zwarte Zee.

Internationale erkenning en ontkenning

Landen die de Armeense Genocide hebben erkendDe afgelopen decennia heeft er talrijk onafhankelijk wetenschappelijk historisch onderzoek plaatsgevonden naar de gebeurtenissen in het Ottomaanse Rijk. Desondanks is de discussie nog steeds gaande.

De discussie richt zich vooral op het feit of de verschillende ministers en overheidsdienaren vooraf van plan waren om genocide te plegen. Door verschillende oorzaken is de precieze gang van zaken volgens sommige wetenschappers niet goed te herconstrueren. Daarnaast zijn ook vervalste documenten geproduceerd, zoals de Armeense `Andonian papers`.

Invloedrijke wetenschappers in Nederland zijn momenteel onder meer Ton Zwaan, Erik-Jan Zürcher en Jos Weitenberg.

Onduidelijk
Enkele wetenschappers, zoals de Nederlanderse wetenschapper Erik-Jan Zürcher en de Amerikaanse politicoloog Guenter Lewy , stellen dat te weinig bewijs is gevonden om definitief te kunnen concluderen dat genocide heeft plaatsgevonden. Zürcher is van mening dat de leden van het Comité voor Eenheid en Vooruitgang de uitroeiing van de Armeniërs op Turks gebied nastreefde, maar weet niet zeker of dit ook tot officiële politiek van de staat werd verheven. Zijn twijfel komt deels door de weigering van de Turkse overheid om diverse archieven open te stellen voor onderzoekers en deels doordat archieven verdwenen of vernietigd zijn. Turks vluchteling in Duitsland Taner Akçam heeft zich gewend tot de wel openbare archieven van de militaire rechtbank die van 1919 tot 1922 de oorlogsprocessen gevoerd heeft. Moeilijkheid is dat de verslagen van deze processen in het Osmaans gesteld zijn. Uit deze verslagen komen indirecte bewijzen van de genocide, namelijk uitspraken van militairen.

Erkenning
Zoals eerder is aangegeven, worden de massale moordpartijen van begin vorige eeuw door de meeste westerse historici als genocide erkend. Ton Zwaan noemt de volkerenmoord op de Armeniërs de "vergeten genocide".. Daarnaast is er een grote internationale lobby die streeft voor erkenning, voornamelijk opgezet door de Armeense diaspora.

Verschillende landen en internationale organisaties erkennen de genocide: Argentinië, Armenië, België, Canada, Cyprus, Europese Unie, Frankrijk, Griekenland, Italië, Libanon, Nederland, Polen, Raad van Europa, Rusland, Uruguay, Vaticaanstad, Verenigd Koninkrijk, Zweden en Zwitserland. Hoewel president Ronald Reagan expliciet refereerde aan de Armeense genocide, is er in de Verenigde Staten geen resolutie aangenomen om de genocide te erkennen.

Het Belgische parlement erkende de Armeense genocide in 1997.

De Tweede Kamer nam op 21 december 2004 met algemene stemmen een motie van de ChristenUnie aan waarin het de genocide erkent en de regering verzoekt de kwestie "aan de orde te stellen" bij de Turkse regering.

Op 7 maart 2000 ondertekenden 126 academici en voorzitters van verschillende holocauststudiecentra een politieke verklaring in Philadelphia, waarin zij vastlegden dat de genocide heeft plaatsgevonden. Hun aanbeveling aan Turkije is om in het reine te komen met dit feit en hun aanbeveling aan de rest van de wereld is om deze genocide te erkennen. Ondertekenaars zijn onder andere professoren Yeshuda Bauer, Ward Churchill, Jack Needle en Nobelprijswinnaar Elie Wiesel.

De Turkse Historicus Taner Akçam heeft in een reeks boeken de bewijzen van de genocide openbaar gemaakt. Hij citeert zelfs Atatürk die de genocide al in 1920 een schande noemt.[19] Mustafa Kemal verdedigde tijdens deze processen zijn afkeer in woord en daad tegen het zuiveringsbeleid van Enver Pasja, dat militair gezien een ramp was en de genocide mogelijk zou hebben gemaakt. Ook minachtte Mustafa de organisatie van de deportaties.

Ontkenning
De Turkse regering staat op het standpunt dat er geen sprake was van genocide, maar dat de doden het slachtoffer zijn geworden van hongersnoden en andere ontberingen. Zij spreekt dan ook liever van de Armeense Kwestie. Volgens de Turkse regering zouden er 300.000 tot 500.000 slachtoffers zijn. Turkije oefent – of oefende tot voor kort – ook druk uit op andere landen om het bestaan van de genocide te ontkennen, of in elk geval niet officieel te bevestigen.

Er zijn academici, zoals de Amerikanen Bernard Lewis [20] en Justin McCarthy [21], die van mening dat de gebeurtenissen geen genocide zijn. Zij spreken liever van deportaties. Hun belangrijkste argument is dat er weinig bewijzen zijn gevonden voor opdrachten van de regering tot genocide. Wel zijn diverse legerofficieren voor de (militaire) rechtbank gebracht en veroordeeld voor hun foutief gedrag tijdens de deportaties.

Zowel de Turken als deze wetenschappers halen veelvuldig de zogenaamde 'Andonian Papers' aan, een bekende vervalsing ten gunste van het Armeense standpunt.Bronvermelding gewenst

Er werden wel pogingen gedaan tot verzoening. Op aansporen van de Verenigde Staten werd een verzoeningscommissie opgericht in 2001 met Turkse en Armeense leden. Deze publiceerden hun rapport, waarop de Turkse leden collectief ontslag namen uit de commissie.

In 2005 hield de Turkse premier Recep Tayyip Erdoğan een gezamenlijke persconferentie met oppositieleider Deniz Baykal waarin zij Armeense geschiedkundigen uitnodigden collega's uit Turkije te ontmoeten om uit te vinden wat er gebeurde. Ook riepen ze Armenië op de archieven te openen. De Armeense minister van buitenlandse zaken reageerde dat bekend is wat gebeurde en dat de Armeense archieven altijd open zijn geweest.

In het weekend van 24-25 september 2005 vond er daadwerkelijk een conferentie plaats in Istanboel, nadat een rechtbank het eerder verboden had.

Toelichting
De geheimhouding en de parallelle bevelstructuur van het voormelde triumviraat bemoeilijken het aantonen van de opzet om de Armeniërs systematisch en gepland uit te roeien, waardoor men in juridische zin niet van een volkerenmoord of genocide kan spreken. Voor de belangrijkste besluiten moet men voortgaan op slechts indirecte bewijzen. Door het raadplegen van Turkse archieven vond Taner Akçam wel aanwijzingen dat de volksverplaatsingen en vernietiging van een hele bevolkingsgroep als zodanig de uiteindelijke doelstelling was van het nieuwe regime na 1913 en plaatsvond in het eerste halfjaar van 1915. Het bestaande bronnenmateriaal bewijst dat de machthebbers veel te weinig hebben gedaan om de veiligheid van de gedeporteerden te waarborgen.

Aanslagen door Armeniërs
Twee Armeense organisaties, de ASALA en de JCAG, hebben in de jaren '70 en jaren '80 wereldwijd aanslagen gepleegd op Turken en Turkse instanties, met als doel erkenning van de genocide. In Nederland werd daarbij de diplomatenzoon Ahmet Benler in 1979 in Den Haag doodgeschoten. In Rotterdam werd Kemalettin Demirer doodgeschoten door de Armeense terroristen. In Amsterdam was zware schade door een bomexplosie voor het kantoor van Turkish Airlines. De Armeense terroristen zijn verantwoordelijk voor ruim 200 terroristische aanslagen in vele steden waaronder Londen, Parijs, Istanboel, Madrid en New York[22]

Relevantie voor de Nederlandse Tweede Kamerverkiezingen van 2006
Zie: Armeense Genocide in de Tweede Kamerverkiezingen 2006

Herdenkingen en kunst

Herdenkingen
Elk jaar op 24 april wordt het begin van de volkerenmoord door de Armeniërs zelf herdacht. In de Armeense hoofdstad Erevan is een speciaal monument hiervoor opgericht. Ook in andere landen waar Armeniërs wonen worden herdenkingen georganiseerd.

Monumenten in de Benelux
Op het Henri Michauxplein in Elsene (Brussels Hoofdstedelijk Gewest) staat sinds 1997 een monument ter nagedachtenis van deze volkerenmoord.

In Nederland is in Assen een monument.

De oprichting van deze monumenten heeft destijds tot felle rellen geleid. Turkse ingezetenen, veelal bijgestaan door rabiate Turks-nationalistische Grijze Wolven, bedreigden in woord en daad plaatselijke politici die sympathiseerden met de Armeense verzoekers.Bronvermelding gewenst Van tijd tot tijd verzoeken zij het monument te verwijderen, meestentijds met als argument dat het de Turkse ziel verwondt.

Armenia · Geplaatst: 12 Jul. 2007 21:04 Onderwerp: Armenië

Bekende Armeense kunstenaars

Ivan Aivazovski, schilder
Tigran Avakian, fotograaf
Charles Aznavour, Frans zanger van Armeense afkomst
Leon Boyadjian fotograaf
Jean Carzou, schilder
Edgar Chahine, schilder
Ronald Dzerigian, schilder
Arshile Gorky, schilder
Eric Grigorian, fotojournalist
Ara Güler, fotograaf
Nonny Hogrogian, illustrator van kinderboeken
Jansem, schilder
Yousuf Karsh, fotograaf
Aram Chatsjatoerjan, klassiek componist
Khachar, Rafik Khachatryan, beeldhouwer
Hovsep Pushman, schilder
Toros Roslin, Middeleeuws schilder
Sarkis, beeldhouwer
Martiros Saryan, schilder
Vardkes Sureniantz, schilder
Edvard Sasun, schilder
Serj Tankian, zanger

Netherlands · Geplaatst: 13 Jul. 2007 14:35 Onderwerp: Armenië

Ivan Konstantinovitsj Aivazovski

Ivan Konstantinovitsj Aivazovski (Feodosia, 29 juli 1817 — Feodosia, 5 mei 1900) was een Russisch kunstschilder van voornamelijk zeegezichten.

Aivazovski was van Armeense afkomst en bracht zijn jeugd in armoedige omstandigheden door in het stadje Feodosia in de Krim. Door zijn talent als schilder werd hij toegelaten tot het gymnasium in Simferopol, en later in de Academie van Schone Kunsten in Sint Petersburg.

Hij trok de aandacht met landschappen en zeegezichten, en schilderde ook nog een aantal kustplaatsen op de Krim voordat hij door Europa ging reizen. Later ontving hij vele opdrachten van de Russische marine.

Aivazovski was een zeer productief schilder. Bij zijn dood liet hij meer dan 6000 schilderijen achter. Met de inkomsten van zijn schilderwerk opende hij een school voor aankomende kunstschilders en een galerij in Feodosia. Hij was een leermeester van Archip Koeindzji. Zijn werken zijn nu een onderdeel van de permanente collectie van de Tretjakov-Galerij in Moskou, het Russisch Museum in Sint Petersburg en de door hem gestichte galerij in Feodosia.

Netherlands · Geplaatst: 13 Jul. 2007 14:43 Onderwerp: Armenië

Charles Aznavour

Charles Aznavour, eigenlijke naam Chahnour Varinag Aznavourian is een Franse zanger en songwriter van Armeense afkomst, geboren in (Parijs, 22 mei 1924).

Vaak wordt hij beschreven als de 'Frank Sinatra van Frankrijk'. Bijna al zijn liederen gaan over de liefde. Hij heeft meer dan duizend liederen en musicals geschreven, meer dan honderd albums uitgebracht en in zestig films gespeeld. Aznavour zingt in vijf talen en is in het buitenland de bekendste Franse zanger. Hij heeft opgetreden in de prestigieuze Carnegie Hall en andere belangrijke zalen in de wereld.

Aznavour werd geboren als zoon van Armeense immigranten. Op negenjarige leeftijd begon hij op te treden, samen met Pierre Roche, en koos spoedig de podiumnaam Aznavour. Op vroege leeftijd introduceerden zijn artistieke ouders hem in de wereld van theater. Zijn grote doorbraak kwam toen de zangeres Édith Piaf hem hoorde zingen en hem op reis in Frankrijk en de Verenigde Staten meenam. Daarna ging de reis naar Québec, waar het grote succes hem opwachtte: veertig weken lang mocht hij in enkele clubs spelen, met maar liefst elf shows per week. In 1953 brak Charles, beïnvloed door Piaf, met Roche.

In 1955 won Aznavour de Kristallen Ster voor beste Franse mannelijke acteur.

In 1993 werd hij benoemd tot Buitengewoon Ambassadeur van de Republiek Armenië. Vier jaar later werd hij om dezelfde reden Officier de la Légion d’ Honneur in Frankrijk. In 1996 werd Charles Aznavour toegevoegd aan de Songwriters Hall of Fame.

Aznavour speelde in 2002 in de film Ararat, waarin hij Edward Saroyan, een filmregisseur, speelde.

Eén van zijn bekendere nummers was "un enfant de seize ans", dat later door Boudewijn de Groot vertaald en gezongen werd als "Een meisje van 16".

Van "La mamma" verkocht hij meer dan een miljoen exemplaren.

De song "Comme ils disent" haalde indertijd het nieuws, het onderwerp is het leven als travestiet.

Hij haalde een hit in Londen, met "She".

Bing Crosby nam een versie van "Hier encore" ("Yesterday When I Was Young") op

Verder nummers als:

La bohème

Le bleu de tes yeux (met Edith Piaf)

Velen kennen deze niet maar ze zijn maar mijlpalen in zijn leven o.a 'Le Cabotin' begin jaren 60 en 'Je n'ai rien oublié' denk 70 of 71 het jaar van 'me voila seul' en 'les plaisir demodé' later bekend als 'the old fashioned way'
_________________
Het leven is haard, maar ik ben nog harder.©

One nation, one future

Één natie, één toekomst

Armenia · Geplaatst: 20 Jul. 2007 14:39 Onderwerp: Armenië

Armeens schip Cilicia (Kilikia) in Amsterdam

Datum: Van 8 tot 11 Juni 2006
Plaats: Nederlands Scheepvaartmuseum Amsterdam
Kattenburgerplein 1 - 1018 KK Amsterdam

Van 8 tot 11 juni 2006 zal het Armeense schip Cilicia (Kilikia) Amsterdam aandoen. Het schip zal op 7 juni laat in de avond in Amsterdam aankomen en zal tot 11 juni aangemeerd liggen bij het Scheepvaartmuseum in Amsterdam. Het schip Cilicia, een houten zeilschip met een totale lengte van 20 m, is een replica van een Armeens Ciliciaans handelschip uit de 13-de eeuw.

Op donderdag 8 juni organiseert de Nederlandse Armeense gemeenschap een verwelkomingceremonie met muziek en dans, die vanaf 12.00 uur plaatsvindt bij het Nederlands Scheepvaartmuseum Amsterdam, Kattenburgerplein 1 - 1018 KK Amsterdam.

Ook op 9, 10 en 11 juni is het schip te bezichtigen tijdens de openingstijden van het Scheepvaartmuseum, van 10.00 tot 17.00 uur. Toegang tot het schip is gratis.

Het schip is al 3 jaar bezig met een tour langs de oude handelsroutes van Armeense handelaren vanuit Cilicië. Op 11 juli 2004 vertrok het schip, dat onder Armeense vlag vaart, uit de haven van Poti in Georgië en heeft tot dusver de volgende route afgelegd: Poti, Sochi, Kaffu, Istanbul, Athene, Ayas, Beiroet, Haïfa, Alexandria, Iraklion, Dubrovnik, Venetië, Messina, Valetta, Tunis, Rome, Genua, Marseille, Barcelona, Carthagena, Gadiz, Lisbon, La Corunia, San Sebastian, La Rochelle, Brest, Cork, Dublin, Portsmouth. Voordat het op 7 juni in Amsterdam aankomt zal het schip eerst de haven van Antwerpen aandoen.
De bemanning van 13 personen, waaronder de Armeense schrijver Zori Balayan, organiseert verscheidene culturele evenementen en ontmoetingen met de plaatselijke overheden te samen met de Armeense gemeenschap.

Het feit dat Armenië, dat momenteel geen grenzen aan zee heeft, ooit een zeehaven bezat en zijn eigen handelsvloot, is voor velen onbekend en zal zeker Nederland en de Nederlanders, ook een van oudsher zeevarende en handeldrijvende natie, interesseren. Maar het evenement is ook voor Armenië en de Armeense gemeenschap van grote betekenis. De glorie van het zeevarende en handeldrijvende verleden van Nederlanders en Armeniërs wordt zichtbaar, als van 8 tot 11 juni beide replica’s, namelijk VOC schip de "Amsterdam" en de "Cilicia" dicht bij elkaar aangemeerd zullen liggen bij het Scheepvaartmuseum.

http://nl.youtube.com/watch

Cilicia(XIII) armenian schip

Armenia · Geplaatst: 29 Mrt. 2008 14:55 Onderwerp: Armenië

'Dear Angel' waakt over kinderen van Armenië.
Frank van Cooten.

Zaterdag 29 maart 2008 - De nu 23-jarige Armeense zette in december vorig jaar voor de eerste keer sinds jaren weer voet op haar geboortegrond. Ze vluchtte met haar familie op driejarige leeftijd naar Rusland.

Na een aantal omzwervingen woont het gezin Kniazian sinds 2003 naar volle tevredenheid in Groede. Het gezin kreeg in juni vorig jaar eindelijk een verblijfsvergunning, zodat de lange tijd van onzekerheid voorbij is.

Voor Peri, laatstejaars van het ROC Westerschelde in Terneuzen, hield de verblijfsvergunning in dat ze eindelijk stage mag lopen. Dat doet ze in het ziekenhuis in Terneuzen.

In december vorig jaar besloot ze voor drie weken terug te keren naar haar geboorteland. Ze had een dubbel gevoel. "Op het vliegveld was het allemaal prachtig. Maar toen ik de terminal verliet, waande ik me terug in de jaren tachtig. Ik schrok echter vooral van de grote tegenstellingen tussen arm en rijk in Armenië. Veel kinderen leven in armoede op straat of hebben geen ouders. Of ze worden verplicht gesteld te werken voor kost- en inwoning. Zo kwam ik een elfjarig jongetje tegen dat op straat prachtige tekeningen verkocht. Hij spaarde voor een fiets en had nog maar een paar euro nodig, zei hij. Maar dat verhaal draait hij elke keer af, bleek later."

De ontmoeting met dat jongetje versterkte het idee bij Peri om vanuit Nederland iets te gaan doen voor kinderen in Armenië. Ze werd tijdens haar verblijf geïnspireerd door maatschappelijk werkster Elena, die voor een organisatie activiteiten houdt om geld in te zamelen voor de kinderen. "Zij heeft veel contacten met bekende artiesten en acteurs die belangeloos hun medewerking verlenen aan benefietconcerten die door haar worden georganiseerd."

Eenmaal terug in Nederland zette Peri haar plannen voor een stichting door. Zus Meri werd penningmeester en vriendin Lily Ghazaryan uit Terneuzen, secretaris. De Stichting Dear Angel is onlangs opgericht bij een notaris in IJzendijke die veel waardering liet blijken voor het nobele doel van de drie Armeense vrouwen.

"De naam heb ik bedacht op basis van een lied dat ik hoorde tijdens een benefietconcert. Het liedje gaat over een fee. Van de fee

maakte ik een engel omdat dit woord zich makkelijker in het Engels laat vertalen. Ook de Armeniërs moeten de naam immers begrijpen."

De stichting pakt de zaak serieus aan. Er zijn al visitekaartjes gemaakt met het logo van de stichting en iedere donateur krijgt naar goed Armeens gebruik een persoonlijk geschreven dankkaartje.

Peri, Lily en Meri zitten niet stil. Stad en land bellen ze af op zoek naar bijvoorbeeld speelgoed en kleding. Tot nu toe hebben ze al honderd adressen gebeld. Een speelgoedwinkel in Vrouwenpolder stelt inmiddels speelgoed beschikbaar en een kledingzaak in Sluis geeft kleding zodra de uitverkoop voorbij is. "Ik heb ook contact gelegd met de vliegmaatschappij van Armenië om gratis met ingezamelde spullen naar Armenië te vliegen. We willen de spullen immers persoonlijk overhandigen aan de kinderen. Dan weten we ook waar behoefte aan is."

De stichting krijgt ook hulp van anderen. Zo wil golfclub De Brugse Vaart in Oostburg, waar Peri in de weekenden werkt, wedstrijden houden waarvan de opbrengst naar de stichting gaat. "En collega's geven spulletjes. Ik hoop echt dat meer mensen ons willen steunen." Mensen die contact willen opnemen met de Stichting Dear Angel kunnen dat doen via nieuwetraat 5,Groede 4503BD.

Armenia · Geplaatst: 19 Jul. 2008 11:37 Onderwerp: Armenië

ZorgSaam
UITGAVE VAN DE STICHTING ZORGSAAM ZEEUWS-VLAANDEREN JAARGANG 9 NR.25 juli 2008

‘Je bent hier geen stagiaire,maar een collega!’

Een goede stage is belangrijk om je voor te bereiden op je toekomst.Je kunt allegeleerde theorie in de praktijk brengen en al doende verder leren.En natuurlijk proeven of het werk iets voor je is.Peri Kniazian uit Groede vertelt over haar stage op de kinderafdeling in het ZorgSaam Ziekenhuis.‘Ik kan deze organisatie echt aanbevelen bij mijn medestudenten!

‘Geloof het of niet, maar
voordat ik hier kwam
werken, kreeg ik een
paar waarschuwingen. Dat het bij
ZorgSaam heel hard werken is
met strenge begeleiding. Dat het
lastig zou zijn en tegen zou vallen.
Nou, mooi niet. Dat is zeker
niet het geval, ik heb het goed
naar mijn zin. Als je je best doet,
word je hier geweldig begeleid en
ondersteund.’ De 23-jarige Peri
Kniazian volgt de BOL-opleiding
verpleegkundige 4 aan het ROC
in Terneuzen. Haar vierde en
laatste stage in het kader van die
studie loopt ze in het ZorgSaam
Ziekenhuis. Ze vertelt er enthousiast
over.
Helemaal af
Peri heeft tijdens haar andere
stages al andere afdelingen van
ZorgSaam gezien, maar dit
werken op de kinderafdeling is
helemaal haar ding. Ze is blij dat
haar school de plek heeft kunnen
regelen. ‘Ik heb alle stages graag
gedaan hoor, ook in Breskens en
Oostburg voelde ik me thuis. Op
de afdeling B1 in de Honte, bij
de chirurgen en urologen, heb ik
veel instrumentele vaardigheden
geleerd. Maar hier op de
kinderafdeling is het voor mij
helemaal af. Ik werk graag met
kinderen. Ook mijn collega’s zijn
fantastisch.
Als stagiaire word je goed begeleid,
onder andere door de
praktijkbegeleider. De eerste
week kijk je mee, de tweede week
doe je het zelf en wordt er
meegekeken en daarna werk je
voor het grootste deel zelfstandig.
Je kunt wat je geleerd hebt direct
toepassen. Al mag je sommige
dingen pas doen na je diploma,
dat is wel jammer. Moet ik toch
nog even wachten…’
Verloskundige
Ondanks haar tevredenheid zal
Peri na haar afstuderen niet bij
ZorgSaam ‘blijven hangen’. Peri:
‘Ik zou dat wel graag willen hoor,
omdat ik het hier echt naar mijn
zin heb en ook om in deze streek
te kunnen blijven wonen…
Maar ik wil heel graag de vervolgopleiding
tot verloskundige
volgen en dat kan niet hier. Toch
zal ik dit ziekenhuis niet snel
vergeten. Ik heb hier van alles
meegemaakt, ja ook wel dingetjes
die ik eigenlijk wél zou willen
vergeten, maar ach. Zo zei ik een
keer tegen de moeder van een
kindje met mooi lang golvend
blond haar dat ze wel een
prinsesje leek, prinses Amalia.
Bleek het een jongetje te zijn!’
Armenië
‘Soms zeggen de kinderen ook
wel eens tegen me dat ik een
grappig accent heb of een speciale
voornaam, maar dat is niet erg.
Ik kom uit Armenië, daar is mijn
naam heel gewoon.’ Toen Peri
nog kind was, verhuisde het
gezin Kniazian naar Rusland. In
1999 kwamen ze naar Nederland,
eerst in Arnhem, later in Cadzand
en nu woont Peri in Groede. Elke
dag met de bus naar Terneuzen,
genoeg tijd dus om ook over
andere dingen te denken.
Ze is een eigen stichting gestart
(Dear Angel) om kinderen in
Armenië te helpen. ‘Er is daar
gebrek aan zoveel dingen. We
proberen speelgoed en kleding
te verzamelen en organiseren
activiteiten.
Als mensen ons willen steunen,
graag! Dat kan via de website
www.dearangel.come2me.nl.’

Magazine ZorgSaam - 27

Armenia · Geplaatst: 19 Jul. 2008 11:54 Onderwerp: Armenië

Armenië

In Armenië maak je kennis met een gastvrij land en vele culturele hoogtepunten die nog niet door het massatoerisme ontdekt zijn. De Zijderoute heeft een belangrijke invloed gehad op de geschiedenis en cultuur. Om een beeld te krijgen van het oude Jerevan kun je een bezoek brengen aan oa. de Erebuni-ruïnes, het Operahuis of het Armeens Historisch Museum. Op 70 km van de hoofdstad ligt het Sevan-meer, waar de Armeniërs beladen met picknickmanden neerstrijken op één van de zandstranden. Een enkeling laat zich verleiden door het turquoise-blauwe water dat uitnodigt tot een frisse duik.

De republiek Armenië ligt ten zuidoosten van het Kaukasus-
gebergte, telt 3.5 miljoen inwoners en is eenmaal zo groot als Nederland. Er wordt zowel Armeens, Russisch, Engels, Spaans, Italiaans en zelfs Duits en Frans gesproken. Het christendom werd omstreeks het jaar 300 staatsgodsdienst en daarmee is Armenië één van de oudste christelijke staten in de wereld. Dit maakt de relatie met de islamitische buurlanden moeizaam. De wegen in en rond de steden zijn redelijk onderhouden. De meeste bezienswaardigheden in het land zijn per bus bereikbaar. Wil je enig comfort neem dan een expresbus met gereserveerde plaatsen, voor de bagage dient een klein bedrag betaald te worden. De beste reistijd is mei, juni, september en oktober.